Gerandisdagurin hjá okkum er meira enn ein røð av tímum, uppgávum og tiltøkum. Hann er ein felagsskapur, sum vit øll eru við til at skapa.
Her er pláss fyri at kanna, skapa, hugsavna seg og undrast. Vit skifta millum verkstøð, rúm og samrøður – frá myndlist og leiri til ljós, tónleik, bøkur, rannsóknir og handverk. Summar løtur eru fyltar við virksemi og orku, aðrar við djúphugsan, stilli og nærveru.
Vit hava ongar royndir, sum alt skal mátast eftir, og tí er rúm fyri at royna seg fram. At gera mistøk. At skifta meining. At hjálpa hvørjum øðrum. Og at fylgja einum spurningi, bara tí hann er áhugaverdur.
Rúmini eru ymisk, men tey hava nakað til felags: tey eru gjørd til menniskju. Eitt bókasavn til djúphugsan. Eitt verkstað til hendurnar. Eitt myrkt kamar til myndir. Ein matarsalur til máltíðir og samveru. Ein stova til samrøður. Ein høll, sum kann broyta skap eftir tí, sum skal henda.
Her læra vit ikki bara fakligar førleikar. Vit læra at vera saman, at lurta, at taka ábyrgd og at vera forvitin eftir heiminum og hvørjum øðrum.
Gerandisdagurin er okkara felags verk. Og tað, sum verður til, er ikki bara tað, vit skapa – men eisini tann felagsskapurin, vit skapa saman.
Í myndlistini arbeiða vit tvørgreinarliga og kanna, hvussu hugskot kunnu fáa form, lit og skap. Vit tekna, mála, forma og skera – og arbeiða við alskyns tilfari og teknikkum.
Her snýr tað seg ikki bara um at læra at tekna ella mála, men um at hyggja, undrast og royna seg fram. Hvat hendir, tá vit broyta eitt skap? Hvussu kann eitt hugskot fáa nýtt lív í einum tilfari? Og hvussu kunnu vit síggja heimin á ymiskan hátt?
Vit skapa saman, deila hugskot og geva hvørjum øðrum íblástur. Tað er sjálv kanningin, sum er í miðdeplinum – ikki at enda við einum røttum svari.
Hvønn týsdag kemur ein nýggjur gestaundirvísari við nýggjum hugskotum, arbeiðsháttum og listarligum sjónarhornum.
Í verkstovunum arbeiða vit tvørlistarliga og lata ymiskar listagreinar møtast. Her kunnu myndlist, tónleikur, fotografi, leirlist, glas, filmur og aðrar skapandi arbeiðsgreinar renna saman og skapa nakað óvæntað.
Verkstovan er tí eitt rúm fyri at vera byrjari, vera forvitin og ikki vita, hvat úrslitið verður. Vit arbeiða saman, hjálpast at og lata okkum inspirera av hvør øðrum.
Hvønn týsdag ein nýggj rødd. Ein nýggj leið. Eitt nýtt høvi at skapa.
Felagsskapurin er í miðdeplinum, og øll hava ábyrgd av at fáa hann at virka. Vit læra ikki bara av undirvísarum, men eisini av hvørjum øðrum – við at deila hugskot, hjálpa, lurta og vera til staðar.
Her eru ongar royndir og einki jag eftir at prógva, hvat tú dugir. Tí er háskulatíðin eitt andarúm frá strembanini eftir úrslitum – ein møguleiki at vera saman við øðrum, kanna, royna og bara vera forvitin.
Vit eru upptikin av tí, sum hendir okkara millum: Hvussu verður ein felagsskapur til? Hvussu skapa vit rúm fyri hvørjum øðrum? Og hvat hendir, tá vit tora at læra og skapa saman?
